Bekijk eerst eens dit filmpje.

Wat een heerlijk filmpje voor de zaterdagochtend 29 april 2017, terwijl ik een afbak-croissantje van vriendlief opeet en van de klassieke muziek van de onderbuurvrouw mee-geniet. Terwijl ik hier naar kijk, word ik mij bewust van allerlei ‘bubbels’, zoals we dat bij Zen noemen. In eerste instantie denk ik namelijk: wat schattig, ze kan het niet en probeert het toch. Dat ziet er grappig uit! En dan zie ik ineens dat ‘ze kan het niet’ precies een mening is die vooruitkomt uit mijn bubbel die deze week heel vaak omhoog gepopt is. Ik vind dat ik alles moet doen ‘zoals het hoort’. En dit meisje doet het duidelijk niet ‘zoals het hoort’. En dat is fout. Of niet? Wie zegt dat dat fout is? Kan ze niet net zo veel plezier hebben in dit spel als ze zou hebben in hoepelen? Het is anders.

En dat brengt mij bij mijn struikelblok dit jaar: mijn scriptie. Ik heb ervoor gekozen om het niet te doen zoals het hoort. Accepteren dat ik uitloop, heel veel andere dingen ernaast doen, weinig focus op mijn scriptie en daardoor kleine stapjes vooruit. Het lijkt inmiddels eindeloos te duren. Ik sta een beetje stil. Maar dat wilde ik toch? Niet te snel, dus het gaat toch goed zo? Ja en nee. Ja, ik wil niet in de haast en het moeten schieten. Nee, ik merk dat ik stiller sta dan eigenlijk mijn bedoeling was. Hoe komt dat dan? En dan kom ik weer terug bij mijn bubbel. Ik moet het doen ‘zoals het hoort’. En dat doe ik nu niet. En die weg, die ken ik eigenlijk helemaal niet zo goed. En bij het ontdekken van die nieuwe weg, hoort ook dat ik mijn oriëntatie helemaal kwijt ben. Ik voel mij verlamd door niet te weten hoe ik verder moet. En dus doe ik zo goed als niks. Ik ben bang voor de mening van alle mensen om mij heen. Wat zij er van vinden doet er toch nog best een beetje toe in mijn hoofd. En dat maakt mij zo angstig, dat ik liever mijn angst uit de weg ga en het ‘negeer’. Ik ben zo druk met andere leuke dingen, dat ik geen aandacht meer hoef te besteden aan die lastige scriptie. Dat klinkt best leuk, maar natuurlijk zit die scriptie elke dag op mijn schouder. Het kijkt mij lief aan en vraagt om aandacht. En toch geef ik het die aandacht niet. Uit angst. Angst om het niet goed te doen. Angst dat ik het niet doe zoals het hoort en ‘god knows wat er dan gebeurt..’.

Dank je wel lief meisje. Voor je lieve, aandoenlijke spel. Dat je mij liet lachen op zaterdagochtend. Dat je de aanzet was voor weer een mooi inzicht. Een inzicht waar ik onwijs veel van leer en waar ik verder in groei. Je bent waarschijnlijk één van de redenen waarom mijn scriptie dit studiejaar afkomt! En niet, omdat ik inzie dat ik gewoon hard door moet buffelen. Nee, juist omdat je mij laat zien dat je door gewoon te spelen ook een heel eind komt. Ik hoef niet bang te zijn voor wat er gebeurt als ik een onbekende weg op loop. Ik mag er leren en ik mag er doen. Ik mag daar vallen en ik mag opstaan. Ik mag proberen en mislukken. Ik mag een poging doen tot scriptie-schrijven, net als jij een poging doet tot hoepelen. En wie weet wat voor moois daar uit komt!